Axios tarafından yayımlanan rapora göre, 23 Şubat'ta Beyaz Saray Durum Odası'ndan (Situation Room) gerçekleştirilen telefon görüşmesi, tarihin akışını değiştiren an oldu. İsrail Başbakanı Netanyahu, ABD Başkanı Donald Trump'a, dini lider Ali Hamaney ve en yakın danışmanlarının Cumartesi sabahı Tahran'da gizli bir toplantıda bir araya geleceğine dair kesin bir istihbarat sundu. Netanyahu, bu nadir fırsatın değerlendirilmesi halinde İran rejiminin tepe kadrosunun tek bir hamleyle tasfiye edilebileceğini savundu.
Diplomatik Tuzak ve Gizlilik Stratejisi
Trump, operasyon kararını olgunlaştırırken stratejik bir sessizliğe büründü. İstihbaratın doğruluğunu CIA üzerinden teyit ettiren Trump, İran yönetimini şüphelendirmemek için Birliğin Durumu (State of the Union) konuşmasında İran konusuna bilinçli olarak değinmedi. Bu esnada Trump'ın elçileri Jared Kushner ve Steve Witkoff, Cenevre'de İranlı yetkililerle müzakereleri sürdürüyordu. Ancak bu görüşmelerin tıkanması ve İran'ın Washington'ın şartlarını reddetmesi, diplomatik yolun sonuna gelindiğini kanıtladı.
Karar Anı: 11 Saatlik Geri Sayım
Cuma günü saat 15:38'de (ABD Doğu Saati) kesin emri veren Trump, harekatı planlanandan yaklaşık bir ay erkene çekmiş oldu. Emrin verilmesinden yaklaşık 11 saat sonra uçaklardan bırakılan bombalar Tahran'daki hedef noktayı vurdu ve Ali Hamaney'in öldüğü açıklandı. Askeri analistler, bu saldırının basit bir hava harekatı değil, bölgenin jeopolitik haritasını yeniden çizmek amacıyla tasarlanmış bir "stratejik şok" olduğunu vurguluyor.
"Kim Kimi Sürükledi?" Tartışması
Savaşın patlak vermesinin ardından ABD içinde, Washington'ın İsrail tarafından savaşa çekilip çekilmediği tartışılmaya başlandı. Dışişleri Bakanı Marco Rubio, bu harekatın "er ya da geç" gerçekleşeceğini belirterek savunmaya geçerken, Trump ise İran'ın zaten saldırı hazırlığında olduğunu iddia ederek inisiyatifin kendisinde olduğunu savundu. İsrail tarafı ise sürecin bir "zorlama" değil, iki müttefik arasındaki kusursuz bir koordinasyonun sonucu olduğunu vurguladı.